Skip to main content

ชาติที่แล้วคงเกิดเป็นแขก : พัทริกา ลิปตพัลลภ & ฉัน, เขียน, ความรัก : ม.ร.ว. นารี รัชนี ยิ้มศิริ

157

Book

 

ชาติที่แล้วคงเกิดเป็นแขก

พัทริกา ลิปตพัลลภ

สำนักพิมพ์มาลาฤดูร้อน : Summermala, a tiny Publishing

 

 

Happy Journey

ราวกับกำลังเดินอยู่ในอินเดียที่ไหนสักเมืองขณะอ่านหนังสือเล่มหนาขนาดสามร้อยกว่าหน้า

 

สีสันอันพลิ้วไหวบนเนื้อกระดาษ พาให้จับต้องพลิกสัมผัสอย่างแผ่วเบา ไม่ใช่กลัวขาด แต่รู้สึกได้ถึงความตั้งใจของผู้เขียนเรื่อง แต่ละหน้าแต่ละบท เล่าถึงเรื่องราวที่ผ่านพบ บางความรู้สึกที่กระทบชวนน้ำตาไหล

 

น้ำเสียงของตัวหนังสือตรงไปตรงมา บางครากระโชกโฮกฮาก แต่ทว่าจริงใจ

 

หลากอารมณ์หลากสีจากภาพถ่ายมากมายเล่าเรื่องผ่านภาพสายตาผู้คน การแต่งกาย อาชีพ วิถีประจำวัน พาให้เห็นภาพมีชีวิตของเมืองต่างๆ ได้ชัดเจนจนอยากไป สำหรับคนที่ไม่เคยไปอินเดียอย่างฉัน

 

การเดินทางด้วยเครื่องบิน รถไฟ รถบัส แท็กซี่ รถตุ๊กตุ๊ก และการเดินเท้า สติคือสิ่งจำเป็นที่ต้องติดตัวอยู่ตลอดเวลาพอๆ กับกระเป๋าบนหลัง การแก้ปัญหาเฉพาะหน้าต้องใช้ไหวพริบ จงดึงความเฉลียวฉลาดของตัวเองมาใช้เถิด แล้วจะเกิดผล

 

บนถนนมีรถรามากมาย คนจนคนรวยวัดกันด้วยเงินตราในกระเป๋า คนจนที่ขยันดูน่านับถือมากกว่าคนรวยที่วันวันไม่ทำอะไร ส่วนคนจนที่ชอบขอเงินเดินตามติดนักท่องเที่ยวแจ ในใจเขาคิดอะไรอยู่หนอ หรือคือการกระทำโดยปรกติของคนที่นี่ไปแล้ว

 

อินเดียมีนักโกหกมืออาชีพแบบชักแม่น้ำทั้งห้า การหาเงินและผลประโยชน์เข้ากระเป๋าท่ามกลางความเดือดร้อนของคนอื่นเป็นสิ่งที่ใครก็ไม่อยากเจอ เรานักเดินทางควรระมัดระวัง หลงคารมกลโกงไปเมื่อไร ต้องมาคิดเจ็บใจอยู่ภายหลัง

ขณะเดียวกัน ใช่ว่าคนอินเดียจะคบไม่ได้เสมอไป ยังมีอีกหลายคนที่เราอาจเผลอตัดสินว่าเขาไม่ดี แต่เมื่อได้คุยได้รู้จัก เรากลับรู้สึกเหมือนเขาคือญาติสนิทมิตรสหาย เมื่อเรากลับมาพบเจออีกเมื่อไรก็อบอุ่นในความหมายของคำว่าเพื่อนเมื่อนั้น

 

สถานที่แต่ละแห่งมีประเพณีวัฒนธรรมที่สำคัญ ชอบมากตรงที่อ่านไปเรื่อยๆ อย่างไรไม่ต้องกลัวหลงทาง เพราะมีชื่อเมืองวางเรียงคู่กับเลขหน้าทุกหน้าที่พลิกผ่าน การปฏิบัติตัวบางครั้งเข้าเมืองตาหลิ่วก็จำเป็นต้องหลิ่วตาตาม หากทำเป็นหลับตาเหมือนมองไม่เห็น ก็เดินทางท่องเที่ยวอยู่แต่ในบ้านตัวเองดีกว่าไหม

 

การเดินหาห้องพักแบบค่ำไหนนอนนั่น นกขมิ้นเหลืองอ่อน ค่ำแล้วเจ้าจะนอนไหนกัน ความตื่นเต้นอยู่ตรงที่เปิดประตูห้องมาจะได้ห้องที่เราชอบไหม เตียงเป็นอย่างไร มีสัตว์ที่เราไม่ชอบอยู่ในห้องหรือไม่ หากเจอเราจะปรับตัวและรับมือกับสิ่งที่เกลียดอย่างไร เป็นความระทึกที่ปฏิเสธไม่ได้ง่ายๆ ในสถานการณ์ที่เลือกมากไม่ได้แล้ว

 

ฉันชอบในบางมุมของความเป็นแม่กับการเดินทางท่องเที่ยวไปกับลูกชายวัยสิบเอ็ดขวบ ความห่วงใยใส่ใจคือสิ่งที่มีอยู่สม่ำเสมอตั้งแต่ลูกน้อยถือกำเนิดเกิดมา เมื่อเขาโตขึ้น เราเพียงแนะนำในสิ่งที่เขาไม่รู้ ลองให้เขาเดินและบินอย่างอิสระบ้าง ก็เป็นเรื่องน่าสนุก (สำหรับลูก) มิใช่น้อย

 

จากกรุงเทพฯ ไปอินเดียสามสิบกว่าครั้งในช่วงเวลาสิบเอ็ดปี ความผูกพันแต่ละเมืองที่เที่ยวไปถูกเล่าผ่านตัวอักษรอย่างมีชีวิตชีวา แต่ละตอนเหมือนการผจญภัยที่ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ได้ลุ้น ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ ได้เหงาไปกับตัวหนังสือ แต่ละบทมีรายละเอียดมากมายจนต้องย้อนกลับไปอ่านอีกหลายๆ รอบเพื่อเก็บเกี่ยวความรู้สึกแบบอินเดี๊ย อินเดีย พร้อมๆ กับหลงใหลในการจัดวางแพทเทิร์น ลวดลายดอกไม้นานาบนหน้ากระดาษโดยไม่รู้ตัว

 

ประสบการณ์มักมีผลต่อหัวใจ ความผิดพลาดคือบทเรียนให้เราเริ่มต้นใหม่ได้อย่างแข็งแรงขึ้น การเดินทางในสถานที่แปลกหน้า แม้แรกเจ้าบ้านอาจไม่ต้อนรับ แต่เมื่อคุ้นเคย เรียนรู้ซึ่งกันและกัน เพียงเสียงเคาะประตู เจ้าของบ้านก็รีบเปิดให้เข้ามาจิบน้ำชาเสมือนหนึ่งคนในครอบครัว เรียกยิ้มพิมพ์ใจทั้งผู้ให้และผู้รับ

 

นี่ใช่ไหม เสน่ห์ของการเดินทาง

 

* หนังสือยังคงมีขายสำหรับผู้สนใจ *

สามารถติดตามได้ที่ Facebook : ชาติที่แล้วคงเกิดเป็นแขก

‘ชาติที่แล้วคงเกิดเป็นแขก’ มีความพิเศษคือ มีคู่มือวางแผนเที่ยวอินเดียคู่มือเอาตัวรอดในอินเดีย ตั๋วรถไฟจำลองจากของจริง สติ๊กเกอร์น่าพิสมัยจนไม่กล้าแกะเอามาใช้ โปสการ์ดคานธี โปสการ์ดมินิสองใบ และล็อตเตอรี่แนบมาพร้อมกันอยู่ในเล่มด้วย

 

Book

 

ฉัน, เขียน, ความรัก

ม.ร.ว. นารี รัชนี ยิ้มศิริ

สำนักพิมพ์ อารีมิตร, ร้านหนังสือบุ๊คโทเปีย

 

แด่ความรักอันงดงาม

ไม่บ่อยนักหรอกที่เราจะพบเจอกับความรักที่ใช่ จนเมื่อได้เจอความรักนั้น เจอคนคนนั้นเราก็รู้สึก อ้อ นี่สินะ คนที่ฉันรอมานาน

 

การเริ่มต้นของความรักบางครั้งก็เกิดจากความบังเอิญ แค่ได้มองหน้า ไม่ต้องมีเงื่อนไขอะไรมากมายให้เหนื่อยใจ ก็รักแล้ว

 

ใน ฉัน, เขียน, ความรัก เล่าถึงการพบเจอกันครั้งแรกของ ม.ร.ว. นารี รัชนี ยิ้มศิริ หญิงสาวที่มีฐานันดรศักดิ์กับอาจารย์เขียน ยิ้มศิริ ศิลปินหนุ่มใหญ่ประติมากรเอกของไทย (คณบดี คณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ต่อจากอาจารย์ศิลป์ พีระศรี)

 

29 บทดำเนินไปคล้ายกำลังอ่านนิยาย ทุกบรรทัดมีความรู้สึกเหงา เศร้า ตัดพ้อ แช่มชื่น เริ่มต้นด้วยบทสนทนาสั้นๆ ฝ่ายชายเป็นอาจารย์ปั้นรูปเป็นเรื่องราว ผ่านชีวิตมามากกว่า ฝ่ายหญิงยังเป็นนักศึกษาไร้เดียงสา ไม่รู้จักดอกว่าความรักคืออะไร จนเมื่อได้ใกล้ชิดสนิทสนม ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน เพื่อนฝูงลูกศิษย์ลูกหาร่วมยินดี แต่ผู้ใหญ่ทางฝ่ายชายไม่เห็นดีเห็นงามด้วย จะทำอย่างไรดีเล่า

 

ชีวิตลูกสะใภ้ เมื่อมาอยู่บ้านเขาต้องไม่นิ่งดูดาย การทำงานบ้านทำกับข้าวให้ถูกใจแม่สามี บางคราก็ยากกว่าเข็นครกขึ้นภูเขา โกรธหรือควรไม่ โมโหหรือยิ่งไม่ควร ใจเราเท่านั้นที่สำคัญ

 

ไม่เพียงศึกในบ้าน ผู้หญิงรอบข้างของสามีก็มากมาย หรืออารมณ์แปรปรวนขึ้นๆ ลงๆ ของฝ่ายชายเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ คุณหญิงมีวิธีรับมือได้อย่างน่าปรบมือ ถามว่าทำเพื่อใคร เข้มแข็งเพื่อใคร ก็เพื่อลูกและเพื่อชีวิตครอบครัว

 

จริงดังปกหนังสือ “ความรักจับมือให้ฉันเขียน” อาจารย์เขียนรักคุณหญิงไม่น้อยไปกว่าที่คุณหญิงรัก การแสดงออกบอกได้ถึงความห่วงใยซึ่งกันและกัน ความรักยังจับมือให้คุณหญิงปั้นรูป มุ่งมั่น ตั้งใจ และได้แสดงในงานศิลปะแห่งชาติ

 

หญิงสาวผู้ซื่อสัตย์ในความรัก แม้จะมีแสนงอน ไม่มีเหตุผลบ้างในบางครั้ง แต่ก็เพราะรักหรอก มิใช่หรือ

 

ความรักของคุณหญิงงดงามและมั่นคง

 

ตราบจนลมหายใจสุดท้าย...

 


 

เรื่อง/ภาพ : ชันญา

Profile picture for user HIPTHAILAND

HIP THAILAND

Online Contents & Free Copy Monthly Magazine from Chiang Mai